IMDB #249: Dog Day Afternoon

Film

Ik wilde meer schrijven, maar wist niet goed over wat. Ik had een uitdaging nodig. Dus heb ik besloten om alle films uit de IMDB top 250 te bekijken en daar telkens iets over te schrijven. Dit is film #249: Dog Day Afternoon.

De tweede film op mijn IMDB-lijst is Dog Day Afternoon. Na Drishyam opnieuw een relaas van een doodgewone man die door een reeks gebeurtenissen uitgroeit tot een held van Griekse proporties. Een tragische held, dat wel helaas.

Het is 1972, een hondswarme dag in New York. Sonny stapt met twee vrienden een bank binnen met het plan die te beroven. Ze halen hun geweren boven, en wat volgt is een absurd maar waargebeurd verhaal. Alles gaat mis. Een van de overvallers slaat vrijwel meteen in paniek en zet het op een lopen. Bij het leeghalen van de kluis blijkt er weinig voor het rapen te liggen omdat de geldkoeriers net alles hebben opgehaald. De bewaker krijgt een astma-aanval, de loketbediendes weigeren zich te laten opsluiten omdat ze naar het toilet moeten en een in brand gestoken register zorgt er al snel voor dat de politie lucht krijgt van de gijzeling en het gebouw omsingelt.

Scenarist Frank Pierson las een artikel over het onwaarschijnlijke verhaal van John Wojtowicz (de echte Sonny) en zag er meteen een film in. Hij kocht de rechten van Wojtowicz, die op dat moment nog in de gevangenis zat, en bewerkte het tot een lekker geflipt script vol aimabele underdogs. Hij won er (terecht denk ik) een Oscar voor.

Regisseur is Sidney Lumet, niet zomaar de eerste de beste. Hij maakte onder meer het sublieme 12 Angry Men, dat later nog in de IMDB lijst aan bod komt. Net als 12 Angry Men speelt Dog Day Afternoon zich grotendeels in één ruimte af en komt de spanning vooral voort uit de zinderende dialogen. Heel de film lang dacht ik dan ook: dit wil ik in een theater (laten) spelen! Met de bankkantoorruimte op podium en het publiek in de zaal, omringd door politie, met snipers op de balkons en demonstranten en pers die door de zaal heen lopen. Het publiek midden in de actie. Chaos afgewisseld met een hart-strelend verhaal. En veel humor!  

De filmstijl is realistisch – wat ik visueel een beetje saai vind – maar daardoor krijgt het verhaal wel alle aandacht. Goed gezien dus van regisseur Plumet. En zijn keuze om de acteurs volop te laten improviseren, is meesterlijk. Het levert een enorm aanstekelijke energie op. Die scène waarin Pacino buiten de bank “Attica! Attica!” schreeuwt en zo de massa opjut! Je voelt helemaal hoe deze kleine gijzelnemer de massa op zijn hand krijgt. Hoe iedereen verliefd wordt op die anti-held. Of het telefoongesprek tussen Pacino en zijn geliefde. Wonderschoon.  

Dog Day Afternoon is een grappige en vertederende New Yorkse variant op het aloude David vs Goliath thema.  Alleen verliest David hier onvermijdelijk. Of hoe tragisch het kleine leven in de realiteit kan zijn.

IMDB-score: 8.0
Mijn score: 8
Beste scène: het telefoongesprek tussen Sonny en zijn geliefde.
Ook het vermelden waard: deze smokin’ dialogue met John Cazale (die zelf aan longkanker overleed)

Soundtrack: Elton John – Amoreena

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.