IMDB #250: Drishyam

Film

Film kijken is goed.

Laatst zag ik de film Julie & Julia op Netflix, over een 30-something schrijfster die niet goed weet wat ze met haar leven aanmoet en zichzelf daarom uitdaagt een blog te beginnen waarin ze alle recepten uit het kookboek van TV-kok Julia Child op een jaar tijd uitprobeert. Dat zijn heel veel recepten, alsof je het volledige kookboek van de boerinnenbond klaar zou maken. De film inspireerde mij. Ik wil al langer meer schrijven, ter ontspanning, maar wist niet goed waarover. Nu weet ik het: film.

Maar ik heb een uitdaging nodig. Nu zit ik vaak op IMDB, de Internet Movie Database, een lijst van alle films die bestaan, wie er in meedoet, welke prijzen ze hebben gewonnen en – allerbelangrijkst – trivia over de film. En je kan elke film die je ziet sterren geven, op basis waarvan IMDB dan weer een gemiddelde berekent. Krijgt een film gemiddeld 8.5 sterren, dan weet je dat het waarschijnlijk een goede is. Al kan het alsnog tegenslaan.

Ik ontdekte deze week dat IMDB een top 250 heeft. Op basis van de user ratings. Een erg leuke lijst, zo blijkt. Films van over de hele wereld, nieuw en oud, van Disney tot experiment. Een aantal films heb ik al gezien, sommige heel lang geleden, en wil ik graag nog eens terug zien. Andere zijn een totaal nieuwe ontdekking. Dus dat ga ik doen: de hele top 250 bekijken en over elke film iets schrijven. In een jaar tijd? Wel, deadline mijn verjaardag volgend jaar (7 oktober 2019). Maar no pressure, het moet ontspanning blijven 🙂

De laatste plaatsen van de lijst durven nogal verschillen van dag tot dag. IMDB is een levende database. Toen ik gisteren keek, was de Indiase film Drishyam nummer 250. Bleek op Netflix te staan, handig. Ik keek hem, zonder er ook maar iets over te weten, en was heel erg aangenaam verrast.

Drishyam is een Bollywood-remake van een gelijknamige Indiase film uit 2013. De originele versie is in het Malayalam en krijgt een score van 8.8 op IMDB. De Hindi-versie krijgt 8.3, en toch staat alleen deze versie in de top 250. Die top klopt dus niet. Geen idee welke parameters achter de schermen aan het werk zijn, maar los daarvan blijft het een leuke lijst.

In Drishyam wordt niet gezongen, het is een thriller. Echt spannend. De titel betekent zoiets als visuals, beelden. De film opent met de quote “visuals can be deceptive” en even later volgt “appearance can be deceiving” op het scherm. Kortom, de buitenkant, dat wat je ziet, is niet altijd de waarheid.

De film duurt meer dan tweeënhalf uur. Dat is niet erg. Het is als bij een goed boek: hoe dikker hoe langer je er in kan verblijven – als het een goed boek is. Dat gevoel had ik ook bij Drishyam, laat het maar lekker lang doorgaan. Desondanks kan je de eerste helft skippen, als je weinig tijd hebt. Toen mijn vriendje een uur na de start van de film langskwam, vatte ik in twee zinnen samen wat tot dan toe was gebeurd, waarna hij moeiteloos kon meekijken en al snel net als ik helemaal werd opgezogen door de spanning.

Tweeënhalf uur kort samengevat: de film gaat over het gezin van Vijay, een doodgewone man die een TV-winkel openhoudt. Al doet zijn jonge assistent Jose het meeste werk, want Vijay zelf kijkt vooral naar films. En dat levert hem voordeel op, zo blijkt later.

Op een avond wordt de dochter van Vijay belaagd door een jongen die haar chanteert met stiekem opgenomen naaktbeelden van haar. Maar zij laat zich niet doen. Ze slaat hem tegen het hoofd met een metalen buis. Dood. Om zijn gezin te redden, besluit Vijay hem te begraven in de tuin. En geïnspireerd door de films die hij heeft gezien, werkt hij een plan uit om zijn gezin aan een alibi te helpen.

Het plan van Vijay is ingenieus, maar dat is buiten de politie-inspecteur gerekend. Een harde tante. Ja, een vrouw. Gespeeld door Tabu, een van India’s topactrices. In haar eerste scène laat ze twee mannen martelen, geeft het bevel hen met een steen rond hun nek in een rivier te gooien en loopt daarna in slow motion, Tarantino style, de kamer uit. Wauw. Maar: what you see isn’t always what you get. Even later blijkt zij de bezorgde moeder van de vermoorde jongen. De personages in deze film zijn niet eenzijdig, maar driedimensionaal. Dat maakt niet noodzakelijk de plot geloofwaardiger, maar wel hun beweegredenen. Je voelt met hen mee, begrijpt hun reacties en dat maakt de film des te spannender. 

Oh man en spannend is het! De politie zoekt de (dode) zoon en komt bij Vijay uit. Het wordt een kat-en-muisspel. Vijays alibi lijkt te kloppen, maar het klopt te goed. Dat maakt hem verdacht, waarop de politie nog dieper graaft. Zijn verhaal valt langzaam uit elkaar. En enerzijds wil je niet dat hij door de mand valt, want hij is de held van het verhaal. Maar anderszijds is het ook zielig voor de politie-inspecteur als zij niet te weten komt wat er met haar zoon is gebeurd. De spanning is werkelijk te snijden. Deze film is voortreffelijk in elkaar gezet.

Drishyam is een echte nagelbijter, die je door je medeleven met de personages helemaal in zich opzuigt. Tweeënhalf uur fijn vertoeven. Een aangename verrassing en terecht aanwezig in de top 250. Laat de andere 249 maar komen.

Drishyam
IMDB-score: 8.3
Mijn score: 9
Beste scène: 
de opgraving in de tuin – vinden ze het lichaam van de zoon of is dit de zoveelste slimme zet van Vijay?
Soundtrack:
Carbon Copy van Ash King – lekker zomers, wanneer alles nog peis en vree is

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.